Conform de wetgeving bescherming van persoonsgegevens bieden wij jou ons Privacy & Cookie beleid aan. Dit beleid geldt voor alle services die wij als bedrijf verlenen.

Ik accepteer de privacyvoorwaarden
Terug naar ons blog

Blog 2: Voor later..

Gepubliceerd op:

06 mei 2018

Het heeft even geduurd, mijn 2e blog!

Op het moment ben ik namelijk ontzettend druk achter de schermen met de groei van de shop.   Zo heb ik afgelopen vrijdag het nieuwe format voor de shop mogen bekijken, wauw; die gaan jullie leuk vinden!!

Per 1 juni krijgt I Luf Stuff versterking!

Het is voor mij lastig bij te benen, de vele bestellingen, waardoor ik soms veel tijd moet opofferen die ik anders met mijn gezin zou doorbrengen, dat moet dus anders!

Een heleboel leuke ontwikkelingen, want er is ook een nieuwe BABYGYM in de maak!!!!

Ik houd jullie nog even in spanning, ik verwacht dat deze over enkele weken bestelbaar is!

Maar nu wat anders…

Met Moederdag in aantocht heb ik vaak bezinningsmomentjes.. in de auto, tijdens de koffie, voor het slapen gaan..

Dit wordt mijn 3e Moederdag zonder onze lieve Mette, maar mijn 1e Moederdag met Diede in ons midden.

Wat ben ik toch ontzettend blij dat hij nu in ons midden is, het maakt het verdriet zoveel draagbaarder..

Maar waar ik nu vooral mee worstel; wat nou als IK er niet meer ben?

Je zult denken; Zo! Waar haalt ze die vandaan?

Afgelopen week is de beste vriendin van mijn zusje overleden aan de meest verschrikkelijke ziekte die er bestaat. Ik beschouw haar als een heldin..

Nu ik dit schrijf krijg ik kippenvel op mijn armen en rollen de tranen over mijn wangen..

Een jonge prachtige meid, laat haar 2 zoons van 3,5 jaar, haar verloofde, familie en vrienden achter.. Ze maakte een mooie afscheidskist voor haar zoons, met cadeaus voor verjaardagen, speciale gelegenheden, brieven, etc.. Tot 2 dagen voor haar overlijden is zij hier druk mee bezig geweest.

Ik heb niets anders dan respect voor haar, wat een ontzettende strijder, leeuwin, gevochten tot het bittere einde..

Het zet je weer met beide benen op de grond, want voor iedereen geldt dat het leven niet eeuwig is.

Ik wil hier iets mee doen, want wat geef ik Annemie en Diede mee mocht ik er niet meer zijn?

Herkennen jullie dit gevoel? Hebben jullie hier ideeën voor of hebben jullie hier zelfs een plan voor?

Ik lees het graag!

Veel liefs Nathalie xx